All lives matter

'All lives matter' zou begon de herdenkingsplechtigheid van Osmar Silva.

Osmar kwam op 21 augustus 2020 om het leven op een bouwwerf aan de suiktersite te Moerbeke. Hoe kon dit gebeuren? Het bedrijf waar Osmar werkte had onvoldoende veiligheidsmaatregelen getroffen. Momenteel hebben zijn vrouw en 2 kinderen grote financiële. Dit omdat ze geloofden in de goedheid van de mensen en op zoek waren een betere toekomst voor hun kinderen:

Het gezin Silva kwam in 2019 met een toeristenvisum naar België. Er was hun verteld dat het onderwijs in ons land goed is. Goed onderwijs stond voor hen gelijk aan een hoopvolle toekomst voor de kinderen.


Osmar kon via een vriend in mei 2019 aan de slag bij de firma Monteira Pinto Construction BVBA, een onderaannemer in de bouwsector. Die vriend werkte nog geen 2 weken samen met Osmar en kon dan elders aan de slag.

Zonder wettige verblijfsvergunning had Osmar geen arbeidsovereenkomst op papier staan en werd hij maandelijks cash uitbetaald, het geld in een omslag met het adres van de werkgever op.


Van maandag tot vrijdag verliet hij zijn gezin om 6 uur ’s ochtends om te gaan werken op een bouwwerf en kwam hij pas om 19 uur thuis. Op zaterdag was de dienst wat minder lang, dan zat zijn werk er om 16 uur op. Osmar werkte twaalf uur per dag waarvan er maar tien uitbetaald kreeg. Hij hield dit echter vol omdat het de enige manier was om zijn gezin te kunnen onderhouden.


Met twee collega’s kon hij Portuguees praten. Beide werkten ze al jaren voor de firma en hadden ze een goede band met de werkgever. Eén van die collega’s noemt Simone ‘de Afrikaanse vriend’, de andere man heet Mario.


Op vrijdag 21 augustus krijgt Simone rond de middag een telefoontje van een collega van Osmar met de boodschap dat Osmar een ongeluk gehad heeft en naar het ziekenhuis is gebracht. Ze krijgt geen antwoord op haar vragen, de collega laat haar enkel weten dat ze over enkele uren bij haar langskomen. Simone probeert ondertussen tevergeefs alle ziekenhuizen in de buurt te contacteren.


In de late namiddag komen vier collega’s van Osmar vertellen dat hij overleden is. Hij was op slag dood, maar de omstandigheden lijken niet heel duidelijk. De volgende dag kwam ook de werkgever zijn medeleven betuigen. Hij zei tegen Simone dat hij wel zou helpen, maar dat ze, indien ze hier vragen over kreeg, moest zeggen dat Osmar nog maar een dag voor hem werkte. Ook de Afrikaanse vriend beaamde dat ze dat moest doen.


Wanneer Simone de rekening van de begrafenis aan de werkgever toonde, beweerde hij dat hij haar financieel niet kan helpen omdat hij zelf een gezin heeft om voor te zorgen.

Gelukkig heeft de Braziliaanse gemeenschap een inzameling gedaan om de onkosten te dekken.


Weken later neemt Simone nogmaals contact op met de Afrikaanse vriend om meer duidelijkheid te krijgen over de gebeurtenissen en te vragen of hij een getuigenis kon afleggen. Hij schets de laatste momenten van Osmar als volgt:

Ze werkten samen op een grote bouwwerf in Moerbeke Waas. André, de baas, was op dat moment in het buitenland. Osmar moest er niet zijn gewone taken uitvoeren, maar moest zware betonblokken verplaatsen en werken met een ploeg waarvan hij niemand kende en ook met niemand kon communiceren. De week voor het ongeval dat zijn dood zou betekenen, probeerde hij aan zijn collega’s duidelijk te maken dat het zwaar werk was en dat de bouwwerf ook niet voldoende veilig was. Eén van de collega’s vertelde dat de baas vond dat hij alle taken die bij de bouw horen moest kunnen uitvoeren, niet enkel plafonneren. Thuis vertelde hij dat hij niet veel keuze had, hij kon en mocht zijn job niet kwijtraken De bewuste vrijdag moest hij in één van de appartementsblokken gaan opkuisen. Mario kwam bij hem en gaf hem een andere taak, vlak aan een schacht en verliet toen de werf om ergens anders te gaan werken. Op weg daarheen hoorde hij een zware klap en kreet. Hij liep daarop naar boven en trof Osmar daar meters lager aan in een smalle schacht. Hij maakte hiervan een foto met zijn telefoon .


De advocate waar Simone naar toe kan dankzij Vriendschap zonder grenzen, vroeg haar om zoveel mogelijk collega’s van haar overleden echtgenoot aan te spreken. Ze kent echter niet veel mensen van het bedrijf en heeft er ook geen contactgegevens van. De Afrikaanse vriend van Osmar is wel langs gekomen. Hij wil geen getuige zijn, maar deelde wel zijn versie van de dag van het dodelijk ongeval met de familie. Mario kan ze niet bereiken, hij zou een week na het ongeval gestopt zijn met werken voor de bouwfirma. Voelde hij zich schuldig omdat hij een andere taak gegeven had aan Osmar? Had het iets te maken met de foto die Mario vlak na de val gemaakt heeft? Was het omdat ze niet direct aan de baas wilden vertellen wat er juist gebeurd is? Op deze vragen had de Afrikaanse vriend geen echt antwoord.


Voor de familie van Osmar heerst er nog erg veel onduidelijkheid over de gebeurtenissen, er ontbreken nog talloze puzzelstukjes. Zal de puzzel ooit afraken?


Momenteel is de familie noodlijdend. Ook de coronacrisis zorgt voor bijkomende zorgen. Simone kan nog maar 4 uur per week gaan poetsen en moet hiermee de rekeningen betalen en voor zichzelf en haar kinderen in dagdagelijkse noden voorzien.


Simone en haar dochter Carolina zijn sterke vrouwen, maar de lasten op de schouders van

dit gezin zijn veel te zwaar om alleen, zonder steun te dragen. De familie wordt overspoeld met brieven in een taal die ze niet begrijpen, vragen waar ze het antwoord niet op kennen, een maalstroom waarin ze meegesleurd worden maar die nog geen duidelijkheid gebracht heeft.


De westerse wereld, de droom en hoop van velen die naar hier komen in de hoop op een betere toekomst voor hun kinderen, werd voor hun, net als voor vele anderen, een echte nachtmerrie.


Op vrijdag 18 december 2020 organiseerde Vriendschap Zonder Grenzen - op de dag van de migrant - een herdenkingsdienst aan de plaats van het ongeval.

MEnS vindt het spijtig dat de gemeente geen sensibiliserende rol wil spelen in de bewustmaking van veiligheid op de werven. Gemeenteraadslid Seline Somers heeft dit bevraagd tijdens de gemeenteraad op dinsdag 24 november 2020. MEnS is de mening toegedaan dat de gemeente een voorbeeldfunctie heeft. Seline heeft ook gevraagd of er sociale criteria worden opgenomen als de gemeente bouwheer is. Ze had de indruk dat ze de vraag zelf niet begrepen want ze heeft ze verschillende keren gesteld en daar geen antwoord op gekregen.


Tijdens de ceremonie waren er arbeiders aan het werk op het dak. Gemeenteraadslid Seline Somers, die aanwezig was, heeft gezien dat de dakwerkers geen helm en geen valbescherming droegen. Neemt er dan niemand zijn verantwoordelijkheid? De bouwheer? Het bouwbedrijf? De veiligheidscoördinator? En ja ook de gemeente? Tijdens de gemeenteraad vond Open VLD dat dit de verantwoordelijkheid is van de Federale Overheidsdienst voor Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg en niet van de gemeente. Dit is natuurlijk correct maar als men blijft te snel door de Opperstraat rijden gaat men toch ook vragen aan de politie om te verbaliseren.


Nu in deze case is het niet omdat de persoon een werknemer was zonder papieren dat die geen rechten heeft. Er bestaat zoiets als de mensenrechten die gerespecteerd dienen te worden. De bouwheer, die een privépersoon blijkt te zijn, heeft hier volgens MEnS een verantwoordelijkheid in. Geld is een slechte drijfveer maar een drijfveer die spijtig genoeg veel te veel de bovenhand heeft. Respectvol omgaan met uw medemensen en geven wat ze verdienen verdwijnt dikwijls op de achtergrond.


De herdenkingsdienst heeft heel wat persaandacht gekregen daar het kadert binnen een nationale problematiek:

Contact

mensmoerbeke@gmail.com

Dahlialaan 7 te Moerbeke-Waas

0499 34 94 80

facebook-icon-preview-1.png

Onafhankelijken

© 2020 by MEnS. Created with Wix.com